ตุลาคม
เชียงใหม่ ตัวคนเดียวแบบไม่ตั้งใจ
เลยเหงาขึ้นมา แบบไม่ตั้งใจเหมือนกัน
ใช้เวลาส่วนใหญ่เดินเที่ยวคนเดียว
มีกล้องเล็ก ๆ ไว้ถ่ายรูปเล่นแก้เก้อ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลง
บางครั้งเห็นได้ชัดเจน
บางครั้งค่อย ๆ เกิดขึ้นทีละเล็กละน้อยจนเราไม่รู้สึกได้
.
.
.
ฉันชอบมองดูความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
.
.
.
ก้อนเมฆเคลื่อนที่เปลี่ยนรูปแปรร่าง
ฝูงนกที่บินผ่านมา
แล้วผ่านไป
การขึ้นลงของดวงอาทิตย์
ฝนที่กลั่นตัวลงมาเป็นสายจากเมฆขมุกขมัวตรงเส้นขอบฟ้า
การหันเหของลำเรือ
ริ้วน้ำ
ระยับแสงบนคลื่น
ฯลฯ
.
.
.
ชอบเฝ้าดู โดยไม่แม้แต่จะรู้ตัวว่าชอบ
.
.
.
.
มันสวยงามดี
.
.
.
.
มันสวยงาม
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
แต่สุดท้าย
ทิ้งความรู้สึกเคว้งคว้างไว้กับเราอยู่ดี
.
.
ห่างหายจากการเดินทางไปหลายเดือน
เมื่อวานเปลี่ยนเส้นทางกลับบ้านนิดหน่อย
เจอรถไฟขบวนยาวแล่นผ่านหน้าขสมก.ที่เราโดยสาร
แสงจากโบกี้ส่องสว่างกลางสีน้ำเงินยามค่ำของเมือง
ร่ำ ๆ ให้อยากโบกรถไฟขึ้นเหนือล่องใต้
เดินทางผ่านเช้า สาย บ่าย ค่ำ
จนเช้าอีกวัน
.
สำหรับเรา
รถไฟเป็นยานพาหนะที่ทำให้รู้สึกถึงการเดินทางที่สุด
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
หอมกลิ่นเวลา
หอมกลิ่นความทรงจำ
หอมกลิ่นการเดินทาง
หอมกลิ่นรถไฟ
.
